"Schizofrenik XXI-go wieku"

Kocia łapa żelazny pazur
Neurochirurdzy wrzeszczą o więcej
Przy zatrutych drzwiach paranoi.
Schizofrenik XXI-go wieku.

Krwawe koło tortur z kolczastego drutu
Stos pogrzebowy polityków
Niewinni zgwałceni ogniem napalmu
Schizofrenik XXI-go wieku

Ziarno śmierci, zachłanność ślepca,
Głodujące dzieci poety krwawią
Niczego, co ma naprawdę nie potrzebuje
Schizofrenik XXI-go wieku.

Uczciwy człowiek zapytał człowieka umarłego
Gdzie byłeś?
Byłem tu i byłem tam
I byłem pomiędzy.

Rozmawiam z wiatrem
Moje słowa niesie wiatr
Rozmawiam z wiatrem
Wiatr mnie nie słyszy,
bo wiatr mnie usłyszeć nie może.

Jestem na zewnątrz patrzę do środka
I widzę, że
dużo zamieszania, rozczarowania
wokół mnie

Nie posiadasz mnie
Nie imponujesz mi
Po prostu wyprowadzasz mnie z równowagi
Nie możesz mnie uczyć, nie możesz mnie prowadzić
Tylko zabierasz mi czas.

Rozmawiam z wiatrem ...

Mur na którym pisali prorocy
pęka w szwach.
Na narzędziach śmierci
odbijają się promienie słoneczne.
Gdy każdego człowiek jest rozrywany na kawałki
Z koszmarami nocnymi i snami,
Nikt nie założy laurowego wieńca
gdy cisza zatopi krzyk.

Między żelaznymi bramami przeznaczenia
Zostały zasiane ziarna czasu
a podlewane uczynkami tych,
co wiedzą i są znani.
Wiedza jest śmiertelnym przyjacielem,
gdy nikt nie ustala reguł.
Los całej ludzkości, jak widzę
jest w rękach szaleńców.

Chaos będzie moim epitafium.
Gdy pełznę popękaną, połamaną ścieżką
A jeśli nam się to uda, możemy usiąść sobie
i śmiać się.
Lecz obawiam się, że jutro będę płakał.
Tak, obawiam się, że jutro będę płakał.

Nazwij ją księżycowym dzieckiem
tańczącym na mieliznach rzeki
samotnym księżycowym dzieckiem
marzącym w cieniu
wierzb.

Rozmawiającym z drzewami
dziwnych pajęczyn
zasypiającym u źródeł
machającym srebrną różdżką
pieśni nocnego ptaka
Czekającym na słońce na szczycie góry.

Ona jest księżycowym dzieckiem
zbierającym kwiaty w ogrodzie.
Uroczym dzieckiem księżycowym
dryfującym na echach godzin.

Żeglującym na wietrze
w śnieżnobiałej sukni
rzucającym kamyki na zegar słoneczny
bawiącym się w chowanego
z duchami poranka
Czekającym na uśmiech słonecznego dziecka.

Zardzewiałe łańcuchy więziennych księżyców
zerwane przez słońce.
Idę drogą, horyzont zmienia się
turniej się zaczął.
Purpurowy Kobziarz gra swą melodię,
chór śpiewa łagodnie;
Trzy kołysanki w starożytnym języku
na dworze Karmazynowego Króla.

Klucznik zamyka
okiennicami sny.
Czekam przed drzwiami pielgrzyma
z niewystarczającymi planami.
Czarna królowa intonuje
marsz pogrzebowy,
Pęknięte mosiężne dzwony wtórują;
aby zawołać z powrotem wiedźmę ognia
na dwór Karmazynowego Króla.

Ogrodnik coś sadzi w wiecznej zieleni
ale rozdeptuje kwiaty.
Ścigam wiatr na pryzmatycznego statku
aby skosztować słodyczy i goryczy.
Wzorowy kuglarz wznosi dłoń,
orkiestra zaczyna grać.
Powoli kręci się młyńskie koło
na dworze Karmazynowego Króla.

W łagodny szary poranek płaczą okna
mądry człowiek opowiada dowcipy;
Biegnę by schwytać znaki przepowiedni,
by żarty się udały.
Żółty błazen nie gra,
ale łagodnie trąca struny
i uśmiecha się do tańczących lalek
na dworze Karmazynowego Króla.